Хут
Хутв фольклоре северо-западной Беларуси вид домовика, дух-обогатитель, близкий огненному змею, домовому цмоку и литовскому айтварасу
Хутв фольклоре северо-западной Беларуси вид домовика, дух-обогатитель, близкий огненному змею, домовому цмоку и литовскому айтварасу
Хутпаводле павер'яў наўночнай Беларусі асобы від дамавіка, дух-абагачальнік, блізкі да вогненага змея, дамавога цмока і літоўскага айтвараса
Хутв фольклоре северо-западной Беларуси вид домовика, дух-обогатитель, близкий огненному змею, домовому цмоку и литовскому айтварасу
Хутв фольклоре северо-западной Беларуси вид домовика, дух-обогатитель, близкий огненному змею, домовому цмоку и литовскому айтварасу
Футвариант названия Хута, домового духа-добытчика из фольклора северо-запада Беларусивариант названия Хута, домового духа-добытчика из фольклора северо-запада Беларусиварыянт назвы Хута, хатняга духа-здабытчыка з фальклору паўночнага захаду Беларусівариант названия Хута, домового духа-добытчика из фольклора северо-запада Беларусивариант названия Хута, домового духа-добытчика из фольклора северо-запада Беларуси

Хут жыў у Анілкі (эта фамілія такая) у хаце. Насіў ёй усякая дабро такоя. Дзе ён браў? Но насіў. Праз вакно вылезець і пойдзець. Пэўна ж, шанавалі яго.

Запісала Таццяна Валодзіна у 2005 годзе ў вёсцы Гняздзілава Докшыцкага раёна ад Пішулька Яўгеніі Міхайлаўны, 1932 г.н. (1178: с.81, №208).

Хут жил у Анилки (это фамилия такая) в избе. Носил ей всякое добро такое. Где брал? Но носил. Через окно вылетит и пойдет. Видно ж, ценили его.

Записала Татьяна Володина в 2005 году в деревне Гнездилово Докшицкого района от Пишулько Евгении Михайловны, 1932 г.р. (1178: с.81, №208).

Хут (видимо, от белорусского "хуткі", то есть "быстрый") — своеобразный образ домового или хлевника, духа-опекуна дома и домашнего хозяйства в совокупности с некоторыми чертами летучего огненного змея (865: с.455). Основные отличия Хута такие же, как и у огненного змея, летавца-перелесника, домового цмока и литовского айтвараса: содействие в хозяйстве, огненная природа, летучесть, употребление Хутом яичницы (33: с.159):

Карміць яго трэба рытуальнай і заадно традыцыйнай дзіцячай ежай — яешняй, печанай у місцы з разбоўтаных яек з малаком і аздобленай малымі абаранчыкамі, што ўжывалася на вяселлях, хрэсьбінах, на Купаллі, у траецкіх дзявочых абрадах. На посілак Xута клікалі асобным заклікам, падобна да таго, як клікалі дзядоў: "Хут, хут, ідзі сюды, дам яечаньку, абарачаньку!" (291: с.537).

Кормить его надо ритуальной и заодно традиционной детской едой — яичницей, печеной в миске из разболтанных на молоке яиц и сдобренной маленькими бараночками, что применялась на свадьбах, крестинах, на Купалье и в троицких девичьих обрядах. На угощение Xута звали особым призывом, вроде того, как звали дедов*: "Хут, хут, ідзі сюды, дам яечаньку, абарачаньку!" (291: с.537).

В отличии от обще-славянского огненного змея, превращающегося в человека, Хут, как это видно по содержанию следующей легенды, может превращаться в какой-то обыкновенный предмет (33: с.159), что его также роднит с литовским каукасом:

Хут, у каго ў доме жыве, вельмі таму спрыяцель у гаспадарцы, багацце ў дом прыносіць, снапы з чужых палёў у гумно, золата з няведамых скарбаў. Вечарам яго можна часам бачыць на небе, як ляціць вогненны, чырвоны — золата нясе, як цёмна, чорна — збожжа, снапы. Але яго трэба шанаваць, смачна карміць, яго любімая страва — яечня. Як спячэ гаспадыня яечню, нясе на гарышча, ставіць там i кліча:

Хут, хут, ідзі сюды, дам яечаньку, абарачаньку.

Ён тады прыходзіць i есць. I тады ўсё ў дом носіць. На гарышчы хут жыве, а лятае дзе хоча, ніхто не ведае дзе. Можа перакінуцца у што хочаш — у корч, у старое калясо, палена.

Кажуць, быў такі выпадак. Парабак падслухаў, як гаспадыня клікала хута есці яечню, ды з'еў тую яечню сам. Хут вельмі разгневаўся, думаў, што гаспадыня кпіны састроіла, i спаліў увесь двор i гумно, i дом. Гасілі людзі, гасілі i не далі рады. Стаяць, глядзяць на галавешкі. А тут калясо старое ляжыць [а гэта быў хут, ён перакінуўся ў калясо, жыць яму ўжо не было дзе]. Дык сусед кажа:

— А нашто ж яно тут будзе гарэць, — дый перакінуў у свой двор.

Дак адкуль толькі што ўзялося ў яго! Усё яму пайшло i ўраджай, i ўсялякае дабро.

Запісала Л.М.Салавей у 1975 годзе ў вёсцы Навасёлкі Мядзельскага раёна Мінскай вобласці ад сваёй бабулі Марыі Мацееўны Чарняўскай, 1878 г.н. (865: с.162-163, №190; 449: с.649-650, №2966; 33: с.159)

Хут, у кого в доме живет, очень тому помогает по хозяйсту, богатство в дом приносит, снопы с чужих полей в гумно, золото из скрытых кладов. Вечером его можно иногда увидеть на небе, как летит огненный, алый — золато несет, а как темный, черный — зерно, снопы. Но его нужно беречь, вкусно кормить, его любимое лакомтсво — яичница. Как испечет хозяйка яичницу, несет на чердак, ставит там i зовет:

Хут, хут, иди сюда, дам яишинку, абараченьку.

Он тогда приходит и ест. И потом всё в дом носит. На чердаке хут живет, а летает где хочет, никто не знает где. Может превратиться во что хочешь — в пень, в старое колесо, в полено.

Говорят, был такоц случай. Батрак подслушал, как хозяйка звала хута есть яичницу и съел ее сам. Хут очень рассердился, решил, что хозяйка подшутила, и сжег весь двор и гумно, и дом. Гасили люди, гасили, да всё без толку. Стоят, смотрят на головешки. А тут колесо старое лежит [а это сам хут обернулся колесом, жить ему уже не где было]. Так сосед говорит:

— А зачем же оно здесь будет гореть, — да и перебросил в свой двор.

Так откуда только что взялось у него! Все ему пошло — и урожай, и всякое добро.

Записала Л.М.Соловей в 1975 году в деревне Новосёлки Мядельского района Минской области от своей бабушки Марии Матвеевны Чернявской, 1878 г.р. (865: с.162-163, №190; 449: с.649-650, №2966; 33: с.159)

Кроме неодушевленных предметов (старое колесо, сучковатое полено, сухой пень), хут также может принять облик живого существа — его видели как маленького человечка, мальчика, петуха, кота или ужа. Но чаще всего Xут невидим, и о нем судят по его действиям. Он любит забавляться с домашними животными, какую животину полюбит, та растет, поправляется, прочую гоняет всю ночь по хлеву, та мучается, худеет. Прикормленный Xут содействует благополучию семьи, ночью носит хозяину снопы с чужих полей, деньги со скрытых сокровищ. Вместе с тем Xут гневлив и мстителен: обиженный чем-то, он жестоко мстит — может сжечь весь двор, при том огонь не затрагивает соседей, сам же Хут наблюдает за пожаром, обернувшись каким-нибудь неприметным предметом. Если кто догадается и перенесет его с пепелища в свой двор, у того он будет жить и способствовать росту его богатства (291: с.537).

Также Хута упоминали, как "русалчынага брата". С русалками его роднит происхождение: Xут проявляется по обыкновению в тех домах, где когда-то жили люди, развратные дочери которых умерщвляли своих внебрачных детей и тайно хоронили их некрещеными. Возможно, "малолетством" Xута объясняется его игривость, дурашливость. Он может подшутить над гостем — спрятать его шапку, рассыпать горох или бобы из короба вечером, а к утру все собрать (291: с.537).

Даўней, бывала, мужчыны збяруцца "на сяло", цяпер так няма, даўней дык поўная хата людзей. Быў адзін мужчына, шапку сваю ён пад пахай дзяржыць, сядзіць, гаворыць. Як дахаты ісці — няма шапкі. Дзе дзелася? Туды, сюды — няма. Аж узялася гаспадыня падпаліваць печ, глядзіць, за дрывамі ў печы ляжыць тая шапка. Хто гэта зрабіў? Чорт, вядома. А як ён называўся? Хут, казалі.

Казалі, быў адзін чалавек, ён пёк яешню, спячэць, паставіць, глядзіш, усё з'едзена. У хаце яешню ставіў. Гэны чалавек паехаў у Амэрыку. Тады хут перайшоў да суседа ў хату і ўжо гэтта вырабляў што папала. Каня каторага ўпадабаіць — во гэткі во распашчаны ходзіць, а каго не ўпадабаіць — ссохніць на гарохавую лапатку. Карову так зганяіць за ноч. Пойдзіць гаспадыня карову даіць, а яна мокрая, спацеўшы. У таго гаспадара свірна не было, небагата жыў, дык у сенцах на дошках, на бэльках паложаных паставіць пасуду, насыпаў туды дабро, якое меў, гарох які ці што яшчэ. Дык што хут вырабляіць! Чуюць: бу-бу-бу! Сыпіць гарох на зямлю. А тады за ноч і зберыць усё. Ніяк не маглі яго выгнаць. I ксяндзы прыязджалі, свенцілі. Ніякай рады. А тады знайшоўся чалавек, ён маленечкі званочык меў. Кругом будынку абышоў тры разы і ўсё тым званочкам званіў — дык хут прапаў пасля таго. Але мы як раслі, яшчэ малыя былі, вечарам па вуліцы міма тэй хаты толькі бягом беглі, баяліся хута. Пра людзей, што жылі ў тэй хаце, казалі "хуты". А да таго ў хаце некалі жыла сям'я, і дзеўкі былі ў іх распусныя, дык яны няхрышчаных няшлюбных сваіх дзяцей трацілі. Баяліся іх людзі. А пасля гэтага хата згарэла. Ад чаго запалілася — невядома. Хата, што стаяла страха з страхой, нават не занялася. А гэта ўсё тлела, тлела і абрушылася на месцы. Відаць, хут спаліў.

А як ішоў ён (хут) сюды, дык людзі відзелі, маленькі чалавечык, як малы хлопчык. Пытаюцца: "Куды ж ты ідзеш?" — "У Варашылкі на работу". Ну і парабляў жа колькі гадоў, не маглі радачкі даць.

Запісала Л.М.Салавей у вёсцы Варашылкі Мядзельскага раёна Мінскай вобласці (449: с.650-651, №2967)

Раньше, бывало, мужики соберутся "на село", сейчас такого нету, а раньше так полная изба людей. Был один мужик, шапку свою он под мышкой держит, сидит, разговаривает. А как домой идти — нет шапки. Где делась? Туда, сюда — нету. Уже взялась хозяйка топить печь, смотрит, за дровами у печи лежит та шапка. Кто это сделал? Чёрт, понятно. А как он назывался? Хут, мол.

Говорили, был один человек, он пёк яичницу, приготовит, поставит, глядишь, всё съедено. В доме яичницу ставил. Уехал тот человек в Америку. Тогда хут перебрался к соседу в дом и уже творил там что попало. Коня если какого облюбует — тот ухоженнный ходит, а какого не взлюбит — ссушит на гороховую лопатку. Корову так за ночь загоняет. Пойдет хозяйка корову доить, а та мокрая, вспотевшая. У того хозяина амбара не было, небогато жил, так в сенях на досках, на балках положенных поставит посуду, насыпал туда добро, которое имел, горох какой или что еще. Так что хут вытворял! Слышат: бу-бу-бу! Сыпет горох на землю. А потом за ночь и соберет всё. Никак не могли его выгнать. И ксендзы приезжали, освящали. Бес толку. А потом нашелся человек, у него малюсенький колокольчик был. Вокруг здания обошел трижды, да всё тем колокольчиком звонил — так хут исчез после того. Но мы как росли, еще малые были, вечером по улице мимо той избы только бегом бегали, боялись хута. Про людей, что жили в том доме, поговаривали "хуты". А до того там когда-то жила семья, и девки были у них распутные, так они от внебрачных своих детей некрещеных избавлялись. Боялись их люди. А после эта изба сгорела. От чего загорелась — неизвестно. Изба, что стаяла крыша к крыше, даже не занялась. А эта всё тлела, тлела и обрушилась на месте. Видно, хут сжег.

А как шел он (хут) сюда, так люди видели, маленький человечек, как малый мальчик. Спрашивают: "Куда ж ты идешь?" — "В Ворошилки на работу". Ну и натворил же за столько лет, ничего поделать не могли.

Записала Л.М.Соловей в деревне Ворошилки Мядельского района Минской области (449: с.650-651, №2967)

Вырастить хута можно традиционным для подобных существ (василиск, айтварас) способом — вынашивая яйцо под мышкой:

Быў во нейкі Хут. Расказвалі, вот гэты Хут — тожа нейкі дамавы ці чорт. Вот яго, гаварылі, нада яйцо пад мышкай тры гады насіць, і тады палучаецца гэты фут. І фут гэты памагае ў хазяйстве. Вот калі чалавеку там усё ўрадзіць і скаціна вядзецца і добра, гэта, гавораць, яму памагае Хут. Вот пра адного так гаварылі ў нас. Але кажуць, гэта яму Хут памагае. Патом я гавару: а што такое хут? Вот мне расказалі, хто такі фут. Ну гэта, відна, такі дамавы ціпа, чарцёнак такі. Вот нада тры гады пад мышкай насіць курынае яйцо і тады з гэтага яйца выходзіць нейкі Хут. І гэты Хут памагаіць людзям гэтага дома, хто яго вынасіў.

Запісаў А.Матошка ў 2010 годзе ў весцы Паўднёвае Гняздзілава Докшыцкага раёна ад Чучман Ліліі Пятроўны, 1936 г.н. (1178: с.81-82, №209).

Был вон какой-то Хут. Рассказывали, вот этот Хут — тоже какой-то домовой или чёрт. Вот его, говорили, надо яйцо под мышкой три года носить, и тогда получается этот фут. И фут этот помогает в хозяйстве. Вот когда человеку там всё уродится и скотина водится и хорошо всё, это, говорят, его помогает Хут. Вот про одного так говорили у нас. Но говорят, это ему Хут помогает. Потом я говорю: а что такое хут? Вот мне рассказали, кто такой фут. Ну это, видно, такой домовой вроде, чертенок такой. Вот надо три года под мышкой носить куриное яйцо и тогда с этого яйца выходит какой-то Хут. И этот Хут помогает людям этого дома, кто его выносил.

Записал А.Матошко в 2010 году в деревне Северное Гнездилово Докшицкого района от Чучман Лилии Петровны, 1936 г.р. (1178: с.81-82, №209).

Про человека быстрого в работе говорили: "Ці ня хут яму памагае?" Поверья про Xута и живая вера в его существование зафиксирована на северо-западе Беларуси, в Мядельском районе (291: с.537-538) Минской области и Докшицком районе Витебской области.

Хут жыў у Анілкі (эта фамілія такая) у хаце. Насіў ёй усякая дабро такоя. Дзе ён браў? Но насіў. Праз вакно вылезець і пойдзець. Пэўна ж, шанавалі яго.

Запісала Таццяна Валодзіна у 2005 годзе ў вёсцы Гняздзілава Докшыцкага раёна
ад Пішулька Яўгеніі Міхайлаўны, 1932 г.н. (1178: с.81, №208).

Хут (відаць, ад "хуткі") — своеасаблівы вобраз дамавіка ці хлеўніка, духа-апекуна дома i хатняй гаспадаркі ў спалучэнні з некаторымі рысамі лятучага вогненнага змея (865: с.455). Асноўныя адзнакі Хута таксама тыя ж, што і ў вогненнага змея, лятаўца-пералесніка, дамавога цмока ці літоўскага айтвараса: спрыяінне ў гаспадарцы, вогненная прырода, лятучасць, ужыванне Хутам яечні (33: с.159):

Карміць яго трэба рытуальнай і заадно традыцыйнай дзіцячай ежай — яешняй, печанай у місцы з разбоўтаных яек з малаком і аздобленай малымі абаранчыкамі, што ўжывалася на вяселлях, хрэсьбінах, на Купаллі, у траецкіх дзявочых абрадах. На посілак Xута клікалі асобным заклікам, падобна да таго, як клікалі дзядоў: "Хут, хут, ідзі сюды, дам яечаньку, абарачаньку!" (291: с.537).

У адрозненне ад агульна-славянскага вогненнага змея, які ператва'раецца ў чалавека, Хут, як бачна са зместу наступнай легенды, можа ператварыцца ў нейкі звычайны прадмет (33: с.159), чым таксама радніцца с літоўскім каукасам:

Хут, у каго ў доме жыве, вельмі таму спрыяцель у гаспадарцы, багацце ў дом прыносіць, снапы з чужых палёў у гумно, золата з няведамых скарбаў. Вечарам яго можна часам бачыць на небе, як ляціць вогненны, чырвоны — золата нясе, як цёмна, чорна — збожжа, снапы. Але яго трэба шанаваць, смачна карміць, яго любімая страва — яечня. Як спячэ гаспадыня яечню, нясе на гарышча, ставіць там i кліча:

Хут, хут, ідзі сюды, дам яечаньку, абарачаньку.

Ён тады прыходзіць i есць. I тады ўсё ў дом носіць. На гарышчы хут жыве, а лятае дзе хоча, ніхто не ведае дзе. Можа перакінуцца у што хочаш — у корч, у старое калясо, палена.

Кажуць, быў такі выпадак. Парабак падслухаў, як гаспадыня клікала хута есці яечню, ды з'еў тую яечню сам. Хут вельмі разгневаўся, думаў, што гаспадыня кпіны састроіла, i спаліў увесь двор i гумно, i дом. Гасілі людзі, гасілі i не далі рады. Стаяць, глядзяць на галавешкі. А тут калясо старое ляжыць [а гэта быў хут, ён перакінуўся ў калясо, жыць яму ўжо не было дзе]. Дык сусед кажа:

— А нашто ж яно тут будзе гарэць, — дый перакінуў у свой двор.

Дак адкуль толькі што ўзялося ў яго! Усё яму пайшло i ўраджай, i ўсялякае дабро.

Запісала Л.М.Салавей у 1975 годзе ў вёсцы Навасёлкі Мядзельскага раёна Мінскай вобласці
ад сваёй бабулі Марыі Мацееўны Чарняўскай, 1878 г.н. (865: с.162-163, №190; 449: с.649-650, №2966; 33: с.159)

Акрамя неадушаўлёных прадметаў (старое кола, сукаватае палена, сухі корч), хут таксама можа прыняць аблічча жывой істоты — яго бачылі як малога чалавечка, хлопчыка, пеўня, ката ці вужа. Але ж часцей за ўсё Xут нябачны, аб ім мяркуюць па яго дзеяннях. Ен любіць забаўляцца з хатняй жывёлай, якую асобіну палюбіць, тая расце, папраўляецца, іншую ганяе цэлую ноч па хляве, яна пакутуе, худзее. Добра дагледжаны Xут садзейнічае дабрабыту сям'і, ноччу носіць гаспадару снапы з чужых палёў, грошы са схаваных скарбаў. Разам з тым Xут гняўлівы і помслівы: пакрыўджаны чымсьці, ён жорстка помсціць — спаліць увесь двор, пры тым агонь не закранае суседзяў, сам назірае за пажарам, перакінуўшыся ў нейкі непатрэбны прадмет. Калі хто здагадаецца і перанясе яго з пажарышча ў свой двор, у таго ён будзе жыць і спрыяць росту яго багацця (291: с.537).

Таксама Хута ўзгадвалі, як "русалчынага брата". 3 русалкамі яго родніць паходжанне: Xут праяўляецца звычайна ў тых дварах, дзе калісьці жылі людзі, разбэшчаныя дочкі якіх знішчалі сваіх пазашлюбных дзяцей, хавалі іх няхрышчанымі патаемна. Магчыма, "малалецтвам" Xута тлумачыцца яго гуллівасць, дураслівасць. Ен можа пажартаваць з госця — схаваць яго шапку, рассыпаць гарох ці боб з кораба вечарам і да раніцы яго пазбіраць (291: с.537).

Даўней, бывала, мужчыны збяруцца "на сяло", цяпер так няма, даўней дык поўная хата людзей. Быў адзін мужчына, шапку сваю ён пад пахай дзяржыць, сядзіць, гаворыць. Як дахаты ісці — няма шапкі. Дзе дзелася? Туды, сюды — няма. Аж узялася гаспадыня падпаліваць печ, глядзіць, за дрывамі ў печы ляжыць тая шапка. Хто гэта зрабіў? Чорт, вядома. А як ён называўся? Хут, казалі.

Казалі, быў адзін чалавек, ён пёк яешню, спячэць, паставіць, глядзіш, усё з'едзена. У хаце яешню ставіў. Гэны чалавек паехаў у Амэрыку. Тады хут перайшоў да суседа ў хату і ўжо гэтта вырабляў што папала. Каня каторага ўпадабаіць — во гэткі во распашчаны ходзіць, а каго не ўпадабаіць — ссохніць на гарохавую лапатку. Карову так зганяіць за ноч. Пойдзіць гаспадыня карову даіць, а яна мокрая, спацеўшы. У таго гаспадара свірна не было, небагата жыў, дык у сенцах на дошках, на бэльках паложаных паставіць пасуду, насыпаў туды дабро, якое меў, гарох які ці што яшчэ. Дык што хут вырабляіць! Чуюць: бу-бу-бу! Сыпіць гарох на зямлю. А тады за ноч і зберыць усё. Ніяк не маглі яго выгнаць. I ксяндзы прыязджалі, свенцілі. Ніякай рады. А тады знайшоўся чалавек, ён маленечкі званочык меў. Кругом будынку абышоў тры разы і ўсё тым званочкам званіў — дык хут прапаў пасля таго. Але мы як раслі, яшчэ малыя былі, вечарам па вуліцы міма тэй хаты толькі бягом беглі, баяліся хута. Пра людзей, што жылі ў тэй хаце, казалі "хуты". А да таго ў хаце некалі жыла сям'я, і дзеўкі былі ў іх распусныя, дык яны няхрышчаных няшлюбных сваіх дзяцей трацілі. Баяліся іх людзі. А пасля гэтага хата згарэла. Ад чаго запалілася — невядома. Хата, што стаяла страха з страхой, нават не занялася. А гэта ўсё тлела, тлела і абрушылася на месцы. Відаць, хут спаліў.

А як ішоў ён (хут) сюды, дык людзі відзелі, маленькі чалавечык, як малы хлопчык. Пытаюцца: "Куды ж ты ідзеш?" — "У Варашылкі на работу". Ну і парабляў жа колькі гадоў, не маглі радачкі даць.

Запісала Л.М.Салавей у вёсцы Варашылкі Мядзельскага раёна Мінскай вобласці (449: с.650-651, №2967)

Выгадаваць хута можна традыцыйным для падобных істот (васіліск, айтварас) чынам — выношваючы яйка пад пахай:

Быў во нейкі Хут. Расказвалі, вот гэты Хут — тожа нейкі дамавы ці чорт. Вот яго, гаварылі, нада яйцо пад мышкай тры гады насіць, і тады палучаецца гэты фут. І фут гэты памагае ў хазяйстве. Вот калі чалавеку там усё ўрадзіць і скаціна вядзецца і добра, гэта, гавораць, яму памагае Хут. Вот пра адного так гаварылі ў нас. Але кажуць, гэта яму Хут памагае. Патом я гавару: а што такое хут? Вот мне расказалі, хто такі фут. Ну гэта, відна, такі дамавы ціпа, чарцёнак такі. Вот нада тры гады пад мышкай насіць курынае яйцо і тады з гэтага яйца выходзіць нейкі Хут. І гэты Хут памагаіць людзям гэтага дома, хто яго вынасіў.

Запісаў А.Матошка ў 2010 годзе ў весцы Паўднёвае Гняздзілава Докшыцкага раёна
ад Чучман Ліліі Пятроўны, 1936 г.н. (1178: с.81-82, №209).

Пра чалавека шпаркага ў працы казалі: "Ці ня хут яму памагае?" Паданні пра Xута і жывая вера ў яго існаванне занатаваная на паўночным захадзе Беларусі, у Мядзельскім раёне (291: с.537-538) Мінскай вобласці ды ў Докшыцкім раёне Вицебскай.

Статус статьиСтатус артыкулаStatus artykułuСтатус статтіArticle status
Зверушка (вроде готовая статья, но при этом велика вероятность расширения)
Подготовка статьиПадрыхтоўка артыкулаPrzygotowanie artykułuПідготовка статтіArticle by
Your rating: None Рейтинг: 10 (Всего голосов: 3)
Адрес статьи в интернетеАдрас артыкулу ў інтэрнэцеAdres artykułu w internecieАдрес статті в інтернетіURL of article: //bestiary.us/khut
Культурно-географическая классификация существ: Культурна-геаграфічная класіфікацыя істот: Kulturalno-geograficzna klasyfikacja istot: Культурно-географічна класифікація істот: Cultural and geographical classification of creatures:
Псевдо-биологическая классификация существ: Псеўда-біялагічная класіфікацыя істот: Pseudo-biologiczna klasyfikacja istot: Псевдо-біологічна класифікація істот: Pseudo-biological classification of creatures:
Физиологическая классификация: Фізіялагічная класіфікацыя: Fizjologiczna klasyfikacja: Фізіологічна класифікація: Physiological classification:

Comments

Отправить комментарий

Содержание этого поля является приватным и не предназначено к показу.
КАПЧА
Пожалуйста, введите слова, показанные на картинке ниже. Это необходимо для того, чтобы выяснить, являетесь ли Вы человеком или представляете из себя спам-бота. Спасибо.
4 + 5 =
Решите эту простую математическую задачу и введите результат. То есть для 1+3, введите 4.

Только зарегистрированные пользователи могут оставлять комментарии. Пожалуйста, войдите или зарегистрируйтесь. Only registered users can post a new comment. Please login or register. Only registered users can post a new comment. Please login or register.

Еще? Еще!

Айтварас — в литовской и польской мифологии летучий дух в виде огненного змея, дракона
Рунгис — в латышском и литовском фольклоре мельничный дух, являющийся в образе черной кошки и приносящий зерно
Хованец — в украинском фольклоре домовой дух, приносящий богатство, но, как правило, забирающий душу хозяина после его смерти
Доброхожий — представитель низшей белорусской и польской мифологии, сочетающий в себе качества домового, лешего и ряда других персонажей
Сербай — в белорусском и литовском фольклоре антропоморфное существо, персонификация голода
Порескоро — по поверьям цыган демоническая птица с торчащими из туловища кошачьими и собачьими головами и змеиным хвостом
Абраксас — в представлениях гностиков I-III веков, космологическое существо с головой петуха, телом человека и змеями вместо ног
Вужалка — в белорусском фольклоре девушка-змея, дочь змеиного царя
Банник — по славянской мифологии дух бани, как правило, стоящей на отшибе
Дворовой — у славян дух-хранитель двора и хозяйственных построек
Домовиха — в славянской мифологии жена домового или самостоятельный персонаж, покровительница дома и семьи
Летавец — по славянским поверьям дух, который слетает на землю падучей звездой и, принимая знакомый человеческий образ, вступает в связь со своими жертвами
Кикимора — в славянской мифологии злобный женский дух дома
Вазила — если верить Древлянскому, дух-покровитель лошадей в белорусском фольклоре
Кошкалачень — согласно Шпилевскому и Афанасьеву, кот-оборотень из белорусского фольклора
Фера — общее название перевертышей мира Тьмы (игра «Werewolf: the Apocalypse»)
Мулло — нежить, вампир или призрак умершего в фольклоре цыган
Коловёртыши — в восточнославянской мифологии помощники ведьмы, колдуна или домового, накапливающие в себе достаток и приносящие его в дом
Баган — в белорусской мифологии домашний дух (подвид дворового), опекающий рогатый скот
Ниссе — домашние духи в фольклоре скандинавских народов